Dr. Ανδρέας Καραγιάννης MD, PHD, Ιωάννης Τσώλος, Φίλιππας Βασιλειάδης.
Σκοπός: ο έλεγχος της σταθερότητας της σταθεροποίησης των μοσχευμάτων ΠΧΣ όταν χρησιμοποιούμε βιοαπορροφήσιμες καρφίδες και pinsγια την μηριαία καθήλωση τους.
Μέθοδος: Από τον Νοέμβριο του 2003 έως τον Μάιο του 2007, ογδόντα πέντε ασθενείς (30 ασθενείς με BTB μόσχευμα και 50 ασθενείς με ST–Gτένοντες) υπεβλήθησαν σε συνδεσμοπλαστική προσθίου χιαστού συνδέσμου με τον ανωτέρω τρόπο και εξετάσθηκαν με ελάχιστο τα δύο (2) χρόνια follow–up. Οι εξεταζόμενες αντικειμενικές μεταβλητές της συνδεσμικής σταθερότητας που ελέγχθηκαν στο follow–up ήταν η εξέταση του Lachmantest και η εκτίμηση με το K–T 1000. Οι υποκειμενικές μεταβλητές των συμπτωμάτων περιέλαβαν: πόνο, οίδημα, αίσθημα αστάθειας, κλείδωμα γόνατος, κριγμό και οι μεταβλητές της υποκειμενικής λειτουργίας του γόνατος ήταν: η βάδιση, γονάτισμα, ανέβασμα κλίμακας, τρέξιμο, άλματα στροφικές ασκήσεις, αθλητική δραστηριότητα, αθλητική επανένταξη, δραστηριότητα καθημερινότητας και ικανοποίηση του ασθενούς μας.
Αποτελέσματα: η Μέση ηλικία ήταν 28 χρόνια και οι άνδρες υπερτερούσαν των γυναικών ( 20 άνδρες υπήρχαν στην ομάδα του BTB και 42 στην ομάδα ST–G). Η σταθεροποίηση στον μηρό έγινε με την μέθοδο Rigidfixμε βιοαπορροφήσιμες καρφίδες και με την μέθοδο crosspin, ενώ στην κνήμη με απορροφήσιμη βίδα. Ακολουθήσαμε το ίδιο θεραπευτικό πρωτόκολλο με ασκήσεις κλειστής κινητικής αλύσου και με άμεση κινητοποίηση των ασθενών μας. Οι εξεταζόμενες αντικειμενικές μεταβλητές της συνδεσμικής σταθερότητας δεν παρουσίαζαν σημαντική σχέση με τα συμπτώματα των ασθενών.
Συμπέρασμα: Η συγκράτηση με καρφίδες στο μηριαίο τούνελ αποτελεί μια αξιόπιστη λύση συγκράτησης του μοσχεύματος, τόσο για τον Ε.Τ. όσο και για το μόσχευμα των οπισθίων μηριαίων τενόντων, προσφέροντας ασφαλή και ευκολότερη καθήλωση του μοσχεύματος συγκριτικά με την καθήλωση με βίδες, ακόμα και σε περιπτώσεις θραύσης του οπισθίου τοιχώματος.
