Η οστεοαρθρίτιδα του γόνατος είναι η πλέον συχνή “επιδημία” σε όλον τον κόσμο, με σημαντική παγκόσμα κοινωνικο-οικονομική επίπτωση. Το 30% των ατόμων ηλικίας άνω των 50 χρόνων και έως 80% των ατόμων ηλικίας άνω των 60, παρουσιάζουν οστεοαρθρίτιδα στο γόνατο ή στο ισχίο.
Τα αίτιά της είναι πολυπαραγοντικά και πολλές φορές μη κατανοητά και σύνθετα, τόσο για τους ασθενείς αλλά ακόμα και για τους ιατρούς. Αδρά να αναφέρουμε οτι υπάρχει καταστροφή του αρθρικού χόνδρου, σχηματισμός οστεοφυτώσεων, παρέκλιση του μηχανικού άξονα του σκέλους, περιορισμός κίνησης, χωλότητα κατά την βάδιση, νυκτερινό άλγος και ύδραρθρος (υγρό στην άρθρωση), με συνέπεια “χρόνιο πόνο” και λειτουργικό πρόβλημα στον εκάστοτε ασθενή.
Η αντιμετώπιση της Ο.Α αποτελεί ένα μόνιμο πρόβλημα και διαμάχη μεταξύ των ορθοπαιδικών αλλά και ιατρών άλλων ειδικοτήτων (παθολόγων, ρευματολόγων, φυσιάτρων κλπ). Κατί την γνώμη και εμπειρία μου η πρώτη αντιμετώπισή της ώστε να μειώσουμε τα συμπτώμάτα της και να βελτιωσουμε την λειτουργία της άρθρωσης, είναι καθαρά συντηρητική, ανάλογα βέβαια τον βαθμό της.
¨Μέσα” τα οποία έχουμε στην διάθεσή μας είναι:
- η διαφοροποίηση της “καθημερινότητας”,
- η κρυοθεραπεία 2-3 φορές την ημέρα,
- η αποφόρτιση του σκέλους (χρήση βακτηριών),
- η μείωση του σωματικού βάρους, πιθανά και η συνεργασία με διαιτολόγο,
- η λήψη απλών αναλγητικών (όπως η παρακεταμόλη),
- η επιμελής ενδυνάμωση όλων των μυών των κάτω άκρων και κύρια η ισομετρική ενδυνάμωση του τετρακέφαλου μυός και επίσης σημαντική βοήθεια μας προσφέρει η στοχευμένη φυσικοθεραπεία
Θα επανεξετάσουμε τον ασθενή μας, μετά από διάστημα 5-6 εβδομάδων και εφόσον τα προηγούμενα μέτρα έχουν αποτύχει, τότε στο μυαλό μας έρχεται η σκέψη των ενδοαρθρικών εγχύσεων.
Οι εγχύσεις που έχουμε στην διάθεσή μας από χρόνια είναι:
- Η έγχυση κορτικοστεροειδούς (δηλαδή κορτιζόνης)
- Η έγχυση υαλουρονικού οξέος (Η.Α) που εφαρμόζεται από 20-25 χρόνια και
- Η έγχυση αιμοπεταλίων (PRP) η οποία εφαρμόζεται από 10-15 χρόνια.
Είναι μέσα που μας βοηθούν σημαντικά, ιδιαίτερα στα πρώτα στάδια της οστεοαρθρίτιδας, γιατί σε βαρεία αρθροπάθεια η λύση είναι η ολική αρθροπλαστική του γόνατος.
Συμπερασματικά, η διαφοροποίηση της καθημερινότητας, η μείωση του σωματικού βάρους, η ενδυνάμωση του σκέλους μυϊκά, σίγουρα θα πρέπει να προηγούνται από την κάθε ενδοαρθρική έγχυση.
Δεν πρέπει να γίνεται έγχυση όταν στην άρθρωση υπαρχει υγρό (ύδραρθρος) και επίσης δεν κάνουμε εγχύσεις σε ασθενή με σημεία φλεγμονής.
Σε ασθενείς πάσχοντες από σακχαρώδη διαβήτη δεν εγχύουμε κορτικοστεροειδή.
Επίσης δεν έχει κανένα νόημα να εγχύουμε τα ανωτέρω σε ασθενείς με ρήξη μηνίσκου, ρήξη ρίζας μηνίσκου ή και με υπαρξη οστικού οιδήματος.
